Ofwel de fietstocht die normaal doorgaat voor Limburgs mooiste. Een aantal uren lichte en niet zo lichte regen, een paar uur droog/motregen en toen weer een paar uur regen; en dat alles in windkracht 3-4. En na de avonturen 3 jaar geleden in de stromende regen in Limburg had ik me nog wel zó voorgenomen dit nooit meer te doen… Afijn, het weerbericht leek tot een paar dagen geleden goed; en ja, dan is het hotel dus geboekt en dan ga je, als echte Hollander!

We hebben de 100km zwaar gedaan, 1500 hoogtemeters, 20,5 gemiddeld. Günter op een jaloersmakende nieuwe Koga, volledig Carbon, Shimano Ultegra afgemonteerd, ik op mijn bijna versleten roze aluminium fiets. Een laag gemiddelde, ook doordat het ook nog eens net zo koud was als tijdens mijn eerste tocht dit jaar in januari (een groot deel van de rit 10-12 graden), en bergaf voortdurend gevaarlijk glad door regen en modder. Remblokjes totaal weggesleten, fiets onherkenbaar door de modder. De echte helden reden met korte mouwen en korte broek weg, zonder jas. Die heb ik later met vuilniszakken als jas zien rijden. De mountainbike rijders waren natuurlijk helemaal onherkenbaar, die werden na afloop samen met de fiets met een tuinslang schoongespoten;-)

Limburgs Mooiste 2011

Uitverkocht...

En dan als toetje tot op de draad verkleumd omkleden in de regen en striemende wind, in een weiland dat was veranderd in zachte blubber. Was het ook nog leuk? Een klein beetje, het ging toch vooral om de prestatie, het ware afzien! Gelukkig had ik al na 5 minuten het deuntje “raindrops keep falling on my head” in mijn hoofd, en dat is er de rest van de dag in gebleven. En als om 11 uur heel even de zon door de regen breekt, dan voelt dat toch wel erg lekker. Vooral omdat het op dat moment nog steeds maar 11 graden is. Verder ook bijzonder om de “Doodeman” en de Eijserbosweg nu eens naar beneden te mogen rijden. En dan het hoogtepunt van de dag, de vlaai in Gulpen!

Ondanks het slechte weer 0 ongelukken gezien; iedereen hield duidelijk rekening met de omstandigheden. En iedere paar honderd meter een lekke band (die ons gelukkig bespaard gebleven is).

Volgend jaar weer?