Mijn eerste echte Col. Categorie onbekend, in ieder geval steil!

Vanaf de camping (op ca 80m hoogte) naar Salo, 4 km warm draaien, en vervolgens direct de hoogte in, op weg naar het Idro meer. Niet de langere route door het dal, maar de kortste weg, dwars over de bergen heen.

Voorbij Trobiolo direct erg steil.

Langs Trobioli om de hoofdweg te mijden; meteen al zo steil dat ik halverwege af moet stappen om op adem te komen. Dit had ik niet verwacht! Moet ik deze tocht wel voortzetten? Vervolgens weer een stukje hoofdweg, inclusief tunnel waar deze streek berucht om is. Gelukkig maar een korte!

Na Vobarno (250 m) weer de bergen in, dit is het begin van de Col.  Gestaag gaat het omhoog, de weg wordt langzaam smaller, en de kwaliteit van het asfalt minder. Voorbij Eno eindigt de rivier, de weg gaat nu dwars over de bergkam. Tot mijn verbazing word ik ingehaald door een middenklasser met veel te grote caravan erachter, deze chauffeur wil blijkbaar de korte route naar Idro. Uiteraard Nederlanders;-).

In de bergen.

Nu volgen de haarspeldbochten mekaar in rap tempo op en na een splitsing versmalt de weg naar de breedte van een forse caravan… Tot 3 keer toe moet ik even stoppen om op adem te komen, na de derde keer gaat het wegrijden mis. Nog voordat ik mijn schoen kan vastclicken val ik om. Goed dat niemand het ziet, het is hier doodstil.

Niet ver daarna de beloning: de top op 879m. Langs de weg zie ik even later een bron, op het plakkaat meen ik te lezen dat dit drinkwater is. Wel wordt de gebruikers een wees-gegroetje gevraagd. Is men niet zeker van de kwaliteit? Ik besluit om alleen mijn hoofd te koelen.

Naar beneden, hier nog smal.

Ik ben aangenaam verrast als de kwaliteit van het asfalt al vlak onder de top snel verbetert, en als een raket daal ik af. Eindelijk koelte! Even verder is de weg echter versperd. 2 Hollandse gezinnen staren beteuterd naar de krassen op hun auto’s. Het asfalt is hier inderdaad uitstekend, maar de weg is nog nét te smal voor 2 auto’s. Terwijl men voorzichtig mekaar begint te beschuldigen,  besluit ik verder te rijden.

Mooi breed asfalt, laatste stuk naar het Idro meer.

De weg wordt steeds breder, ruim 2 baans nu, en geen auto te zien. In een vloek en een zucht ben ik dan ook beneden aan het Lago d’Idro. 32 km in bijna 3 uur, en een rij-gemiddelde van 15.2, dat heb ik wel eens sneller gedaan.

Terug pak ik de hoofdweg naar het Garda meer, dezelfde route terug trek ik niet meer. Vanaf hier dus 40km afdalen  van 390m naar 80m. Het laatste stuk naar Salo is spectaculair, en ruim boven de maximum snelheid probeer ik op de foto te komen bij de flitspaal;-)

Thuis aangekomen opper ik dat ik nu wel een bolletjestrui mag dragen, maar dit leidt slechts tot meewarige blikken. ‘s Avonds bij het schrijven van dit stukje schieten beide bovenbenen vol in de kramp. Au! Ik begrijp dat de volgende Col even zal moeten wachten. En die trui ook.

Col Vobarno-Eno; terug vanaf Idro langs de rivier.


Bijgaand het profiel. De maximale stijging per hm is ongeveer 16%, de laatste 5 km bevat hele stukken boven de 10%. Het eerste stukje na Trobioli is ook erg venijnig met een aantal hectometers boven de 10%, tot 14% maximaal. Statistieken: 72km, 1000 hoogtemeters. Het profiel heb ik ook nog op hardfietsen.nl gezet.

Het GPS log is hier te vinden. Hieronder de route (heenweg):

Grotere kaart weergeven