Gisteren eindelijk op de fiets, voor het eerst dit jaar. Een hardnekkige blessure, vervolgens door mijn rug, toen ging het vriezen, en als toetje op de winter nog een heuse griep; kortom, heel erg veel redenen om niet naar buiten te gaan in de afgelopen maanden. Daarom dit jaar dus een heel voorzichtige start, helaas geen Zoetemelk classic, maar een klein rondje van 25 km. De nieuwe fiets voelt al geheel vertrouwd, alsof ik nooit op iets anders gereden heb. Wat schakelt dat Ultegra spul soepel!

Hans durfde het wel aan, in zijn eentje nog wel, hier een kort verslagje van hem:
Jaaaaaa! 75 km gedaan. In splendid isolation. Geen vestianen gezien. Eerste buitenrit, denkend aan 2 jaar geleden toen ik dezelfde rit reed onder bezielende leiding van De Voorzitter. Ik ging de eerste 50 km als een speer, maar vanaf de westeinder tegen de wind in werd t zwaar. Als solist natuurlijk veel kopwerk gedaan, geprobeerd aan te haken aan dikke raborenners, maar toch een zwaar laatste kwartiel gehad. Dapper doorgezet, en de bult bij Swift zonder uit het zadel te komen gepakt. Een mooie seizoensopening, fietsje deed het goed, 3150 kcal (6 big macs) met veel plezier weggetrapt. Smaakt naar meer!

PS: erg jammer dat er geen trofeeën meer worden uitgereikt na een dergelijke prestatie, al was t maar een lintje. Hoewel de mooie JZC bidon natuurlijk wel een aanwinst is!

Ook Erik en Frans hebben hem gereden, maar dan de 150km. Complimenten, zo vroeg in het seizoen al zo’n afstand! Een kleine sfeer-impressie:

Bij de start moest E’s helm nog even met de voorkant naar voren worden gezet maar daarna alles zeer vlot verlopen. Na vele koffiestops en een megahoeveelheid appeltaart en met fijne krampen in bovenbeen de tocht uitgestoempd. Op enkele 100derden meters na alles met eigen koppen in de wind gereden. Hoe dichter bij de finish hoe harder E ging, en op de bult ging hij helemaal los.
Tikkie jammer dat bij de finish om 16.00 uur al helemaal niets meer voor deze twee zeer tijdige inschrijvers was. De bidons beloofden ze nog op te sturen.