Dit jaar moet het dan eindelijk gebeuren. Thuis worden er al grapjes gemaakt; ga je weer naar Engeland varen? Want inderdaad, al 3 keer eerder waren we in de positie, maar door weersomstandigheden of gebrek aan tijd (lef?) hebben we het nooit eerder gedaan. Daarom dit jaar inschepen te Nieuwpoort. Geen enkel excuus meer om niet over te steken, of het moet gaan stormen.

Het is dan ook een grote domper, als de schipper die avond besluit om de volgende ochtend niet over te steken! Pal tegen, windkracht 5, hij vindt dat Duinkerken een betere uitgangspositie geeft voor de oversteek. Bovendien kent hij zijn bemanning. Zelf ga ik grieperig om 10 uur naar mijn kooi, maar tot diep in de nacht dringen de geluiden van gezelligheid uit de kajuit door. Als mijn slapie giechelend te kooi gaat, begrijp ik dat zelfs naar Duinkerken voor sommigen morgen zwaar zal worden.

Nieuwpoort-Duinkerken
Donderdagochtend blijkt inderdaad dat niet iedereen even fris is. Traditioneel eerst maar eens veel eieren met spek, en sterke koffie om wakker te worden. Eenmaal buitengaats gaat het mis; Tinus wordt flink zeeziek.

Met verbazing zie ik, hoe hij een uur later manmoedig achter het roer gaat staan, en langzaam toch weer opknapt. Een echte bikkel! Redelijk vroeg arriveren we in Duinkerken. Het stadje valt tegen, maar er zijn voldoende restaurants, en we kiezen voor een pizzeria. We praten nog wat na over deze eerste zeildag, en het is iedereen nu wel duidelijk dat het handig is om fris te zijn voor een 12 uur durende zeiltocht bij windkracht 5. Tegen 10 uur ligt iedereen in bed. Volgens mij is dit niet eerder gebeurd in een zeilweekend!

Duinkerken-Ramsgate

Vrijdag vroeg op (6 uur!), geen tijd om te douchen, en om 7 uur weg. Bij het uitvaren van de haven van Duinkerken zien de heren fysici een mooi fenomeen: interferentie van inkomende en gereflecteerde golven tegen de zeewering die voor Duinkerken ligt. Spectaculaire golven zijn het gevolg. Er staat een stevige westenwind, die langzaam naar NW zal draaien. Windkracht 5, ’s ochtends zelfs nog even 6. Op afstand zien we veel buien, maar zelf houden we het droog. Urenlang kruisen we vervolgens bij Duinkerken voor de Sandettié bank, voordat de oversteek naar Ramsgate kan beginnen. In ieder geval te lang voor Peter, die een groot deel van de dag zeeziek zal blijven. De rest houdt zich goed, maar ik geloof dat iedereen er toch wat frisser bijzit wanneer de wind later op de dag afneemt.

Conform de zeer strenge regels (15.000 pond boete voor deze schipper) proberen we het Kanaal zo dwars mogelijk te kruisen, maar vanwege de wind lukt dat niet helemaal. Als die avond voor de Engels kust een schip van de kustwacht, de “HMCC Searcher” op ons afstuift, trekt de schipper dan ook bleek weg. Het indrukkwekkende kanon voorop boezemt ontzag in (op internet lees ik later dat dit een bluskanon is…). Vanaf het schip wordt een forse dinghy met 4 man te water gelaten, even later haakt dit bootje bij ons aan. Een blik op het gezelschap is voldoende; deze keurige heren hebben niets kwaads in de zin, en de mariniers varen weer verder. Hans opgelucht!

7.30 uur (lokale tijd) ’s avonds liggen we eindelijk voor de haven van Ramsgate. Ik verzoek Ramsgate port control via de marifoon toestemming om de haven in te varen. De havenmeester geeft aan dat we de haven binnen mogen, en vraagt om in de haven via kanaal 8 (dacht ik…) om een ligplaats te vragen. Dit blijkt niet te werken, via kanaal 14 vraag ik om een ligplaats, en krijg te horen dat ik naar 80 moet. Zoekende door de haven zien we alleen maar alfabetische steigernummers. Waar is nou die steiger 80? Nog maar eens oproepen. Kanaal 80 zegt de havenmeester beleefd (ik hoor hem bijna grinniken “bloody foreigners”). Afijn, via kanaal 80 krijgen we een ligplaats, direct naast de douane, die ons een uur eerder nog bijna had geënterd. Snel de wal op, en voor de verandering een pizzeria. Erg laat wordt het niet meer die avond, de lange tocht eist zijn tol. Even dreigt er kleine paniek: het brood is op, zo kunnen we morgen toch nooit vroeg vertrekken? Peter & Tinus offeren zich op, en gaan op zoek naar een nachtwinkel. Trots arriveren ze een uur later met grote hoeveelheden brood. De rest van de bemanning ligt dan overigens al in bed.

Ramsgate-Oostende
Zaterdag weer vroeg op (6 uur lokale tijd), schitterend weer. We hebben vanochtend iets meer tijd, even genieten van een hete douche. De schipper assisteert ook eens in de keuken, en gooit prompt een kan gloeiende koffie om, deels over zichzelf. Deze douche is wel erg heet! Pijnlijk.

Voor de wind vertrekken we richting Oostende, maar langzaam neemt de wind af. Om 10 uur besluit ik een tukje te gaan doen, pas om 14 uur word ik weer wakker, wanneer de motor wordt gestart wegens gebrek aan wind. Ik ben in ieder geval uitgeslapen ;-) In het zonnetje lunchen we met de bekende erwtensoep, gevolgd door hot-dogs. Belegd met vreemd uitziende Poolse knakworsten zonder vel, ook uit de Engelse nachtwinkel…

Het gesprek komt op de aanstaande voorzitterswissel. Inmiddels het 6de lustrum, en ieder lustrum wordt er een nieuwe voorzitter benoemd. Peter, Erik, Jan, Tinus, Gerrit en Koen zijn al voorzitter geweest, Koen is er niet, ik ben nu a.i.. Tegen de traditie in besluiten we daarom tot een democratische stemprocedure. Als de stemmen op tafel liggen, realiseer ik me dat de heren iets bekokstoofd hebben toen ik op 1 oor lag. 5 stemmen voor mij. Trots aanvaard ik de titel Voorzitter van de Vest! Die avond in Oostende kunnen dan eindelijk de remmen los. Al voor het binnenvaren staan de alcoholische versnaperingen op tafel, en Jan duikt de keuken in om de traditionele “blauwe hap” klaar te maken. Het wordt een avond zoals we die kennen van de vele zeilweekenden uit de afgelopen jaren. Bere gezellig, met diepzinnige beschouwingen over fysica, politiek, en wat verder ter tafel komt. We komen de boot niet meer af, volledig self-supporting als we zijn met een goed gevulde koelkast!

Oostende-Nieuwspoort
Als ik de volgende ochtend om 6 uur wakker word, draai ik me nog eens om. We kunnen uitslapen tot 8 uur! Weer staat er veel wind, veel meer dan voorspeld. Gelukkig is iedereen nu echt ingeslingerd, bovendien is Nieuwpoort niet ver. Om 10 uur varen we uit, en rond 14 uur zijn we in Nieuwpoort.

Een korte tocht, maar door de wind en golven toch wel het meest spectaculaire stukje. Dit is echt zeilen! Jammer dat Hans zijn GPS in de golven ziet verdwijnen; al jaren verbazen we ons erover dat het ding altijd blijft liggen, hoe schuin het schip ook gaat. Dit jaar dus niet; na een geweldige klapper in een golfdal vliegt het ding overboord. Naast de blackberry, die Hans hier 2 jaar geleden overboord zag gaan;-)

We eindigen de tocht met een oefening team-building. De schipper verdwijnt benedendeks en vraagt ons het schip vast te leggen. Na een half uur en bijna-ruzie ligt het schip eindelijk vast. We realiseren ons weer eens, waarom we een echte schipper nodig hebben…

Click hier voor een foto verslag.